تبلیغات
فاتحان شایلان - نکات روانشناسی در ارتباط با کودکان مبتلا به سرطان
 
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : مهندس نوری
موضوعات
نویسندگان
نظرسنجی
با سلام خدمت عزیزان از نظرات شما دوستان در ساختن وبلاگ مفید و کاربردی استفاده و استقبال خواهیم کرد . با تشکر





جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
کد آهنگابزار وب مستر autostart="true" hidden="false" loop="false" width="280" height="44">
فاتحان شایلان
با تو خواهم زیست فقط چرا که انان كه با افكاری پاك و فطرتی زیبا در قلب دیگران جای دارند را هرگز هراسی از فراموشی نیست




نکات روانشناسی اجتماعی در ارتباط با کودکان مبتلا به سرطان

مقدمه 

علم پزشکی طی ده سال گذشته پیشرفت فراوانی داشته است .همین امیدواری وجود دارد که 4/3 کودکان مبتلا به سرطان معالجه شوند . بااینهمه باید به این نکته مهم توجه کرد که کوکان مبتلا والدین وخواهر و برادر و نزدیکان وهمه کسانی که به نحوی در راه معالجه کودک او را همراهی می کنند ، بدانند که راه معالجه بیمار همیشه به بهبودی نمی انجامد .

والدین هر کودک مسلماً انتظارات و آرزوهای زیادی برای آینده فرزندشان دارند که ناگهان این آینده با ابتلاء به یک بیماری سخت همانند سرطان زیر سئوال می رود . شرایط تک تک اعضاء خانواده ای که کودکی در آن سرطان دارد به نحو شدیدی تغییر می کند چه برای خود کودک و چه برای نزدیکان او . همراه این بیماری مشکلات فراوان و ترس همه جانبه ایجاد می شود . 
کودک باید خودش را برای یک دوره معالجه طولانی و درد آور آماده کند و بهمین دلیل او مجبور است از خانواده - مهد کودک یا مدرسه و دوستانش دور بماند . این جدایی برای والدین ، خواهرو  برادر ها یک بار روانی سنگین می باشد ، بهمین دلیل این افراد نیاز به حمایت روانی زیادی برای گذراندن این دوره دارند .
این مقاله حاوی مطالبی  در ارتباط با  حمایت های روانی  کودک بیمار می باشد و بعلت وسعت و گسترش این موضوعات سعی شده آنها را در نکات زیر خلاصه کنیم .

1-    شوک ناشی از تشخیص سرطان کودک

2-    واکنش والدین

3-    چگونه به فرزنم بگویم

4-    تصور کودکان از بیماری

5-    واکنش متفاوت کودکان

1-5  - پسروی

2-5  - ترس

3-5  - عدم ثبات رفتاری

4-5  -  عادات

5-5  - تغییر در رفتارهای  اجتماعی

   6 –  بستری شدن کودک در بیمارستان 
        1-6 - مشکلات ناشی از روشهای درمانی 
        2-6 – اثرات روانی شیمی درمانی
        3-6 -  اثرات روانی اشعه درمانی
        4-6 – اثرات روانی عمل جراحی

7-برنامه های جانبی در جهت آرامش روانی کودک
8- خلاصه و نتیجه گیری

 

1-شوک ناشی از تشخیص سرطان در کودکان

مطلب را با یک جمله از مادری شروع می کنم که شرایط خودش را بهنگام شنیدن تشخیص پزشک معالج فرزندش توصیف می کند : 
" زمین زیر پای ما به لرزش در آمد و دیگر هیچی مثل گذشته نبود " 
اعلام تشخیص توسط پزشک معالج بزرگترین شوک برای نزدیکان کودک است .معمولاً قبل از این گفتگو تعداد زیادی آزمایش و معاینه لازم است و همین باعث تردید و شک بسیاری از والدین می شود معمولاً آنها حدس می زنند که احتمالاً فرزندشان دچار یک بیماری بد خیم شده است . 
با اینهمه تائید اینکه کودک واقعاً مبتلاء به سرطان است همیشه باعث شوک والدین می شود .

حین تهیه این مقاله با خانواده ای  که دختر سه ساله آنها مبتلاء به سرطان شده بود  ملاقات کردم ،  آنها بطور مستقیم بیماری فرزندشان را دیده بودند و تجربه درگیری با این بیماری را داشتند ، من مایل بودم بدانم چگونه این شرایط سخت را پشت سر گذاشته اند .

پدرخانواده گفت : "  ما قبل از اینکه دکتر چیزی بگوید حدس زده بودیم همسرم بیشتر از من اما بعد از ام آر تی احساسات متفاوتی در ما ظاهر شد بیشتر از همه یک عدم اطمینان بزرگ ،تصور اینکه یک تومر در سر دختر کوچولوی ما به بزرگی مشت او وجود داشته باشد برامون غیر ممکن بود و حالا اصلاً چه باید بکنیم ؟  چه ریسکی دارد ؟ بیشتر از همه این نگرانی وجود داشت که آیا می شود آنرا با عمل بر داشت ؟  آیا امکانات  معالجه دیگری وجود دارد ؟ "

معمولاً اولین توضیحات پزشک معالج را والدین درست نمی شنوند ، البته احساس بلاتکلیفی و گیجی آنها در ابتدا واکنش کاملاً نرمالی است . بهمین دلیل خیلی مهم است که پزشک معالج  توضیحات در مورد بیماری و نحوه معالجه و آنجه که در آینده باید انجام شود را چندین بار  تکرار کند ، تا والدین جرات سئوال کردن را پیدا کنند .

2-  واکنش والدین

معمولاً واکنش والدین در مورد بیماری فرزندشان کاملاً متفاوت می باشد . واکنشی نظیر گریه کردن ، فریاد زدن ، قابل فهم و کاملاً نرمال است اما بعضی  والدین نمی توانند احساسات خودشان را نشان دهند و در حقیقت از درون می گریند. ولی تمام این واکنشها نشانه آنستکه نزدیکان کودک در یک شرایط بسیار بحرانی به سر می برند و باید این دوران را پشت سر بگذارند . اما درست در همین لحظات و دوران است که کودک بیمار بی نهایت به کمک والدین نیاز دارد و شدیداً نسبت به احساسات و ترس والدین حساس می شود . 
وقتی کودک احساس کند که والدینش نمی خواهند واقعیت بیماری او را بپذیرند ، کودک سعی می کند آنها را آرام کند و به همین دلیل در مورد  ترس خودش حرفی نمی زند ، که این خود باعث می شود که او احساس تنهایی عجیبی کند و نگرانی او افزایش یابد و فکر کند که بیماری او شدید تر از آن است که به او گفته شده است . 
معمولاً اعلام تشخیص نهایی چنین بیماری در پایان یک سری معاینات و آزمایشات است ، اما بعضی از والدین مایلند که نظر یک متخصص دیگری را هم بدانند که البته این موضوع بسیار کمک کننده است زیرا باعث می شود که والدین واقعیت را بهتر بپذیرند و به روشهای معالجه اطمینان کنند . 
اگر دو پزشک در تشخیص بیماری هم عقیده باشند ولی والدین باز هم بدنبال نظر پزشک سوم بروند معنی آن اینستکه آنها تشخیص را نپذیرفته اند و بدنبال پاسخی دیگر می گردند . تمام این جستجو ها تا زمانیکه باعث وقت تلف کردن نباشد ایرادی ندارد . ولی متاسفانه در مود بیماری سرطان زمانی را که والدین برای این جستجوها از دست می دهند یک بار روانی برای کودک بیمار است و شاید هم شانس معالجه او را تحت تاثیر قرار دهد . بسیاری از والدین از آینده ترس دارند از اینکه چه خواهد شد  شاید  فرزندشان را از دست بدهند . بعضی از آنها عصبانیت خودشان را سر دیگران خالی می کنند ، آنها عصبانی هستند که چرا بیماری بموقع تشخیص داده نشده وتقصیر را بگردن پزشک یا خودشان می اندازند . بعضی از والدین براین باور هستند که بیماری فرزندشان بعلت خطاها واشتباهات آنهاست و خدا می خواهد آنها را بدین طریق مجازات کند و بهمین دلیل از احساس گناه رنج می برند .

پدری از تجربیات خودش با پسر بیمارش می گوید : "  من و همسرم نه تنها غمگین ، عصبانی و دلسرد بودیم بلکه احساس گناه هم می کردیم ، چون سرطان خیلی دیر تشخیص داده شده بود بهمین دلیل دنبال نکاتی منفی در عمر دوساله پسرمان می گشتیم دنبال یک نشانه یا علامت کوچک که شاید ما را خیلی زودتر متوجه بیماری سخت او می کرد . ولی متاسفانه چون نشانه های اولیه بیماری سرطان در کودکان تشابه زیادی با ناخوشی های معمولی کودکان دارد حتی بعضی مواقع برای خود پزشکان هم خیلی سخت هست که زود و به موقع سرطان را تشخیص دهند . "

3- چگونه به فرزندم بگویم ؟

مسلماً سئوال این نیست که آیا بگویم ؟ بلکه سئوال اینستکه چگونه می توان در مورد این بیماری با کودک حرف زد ؟ و توضیح داد که شرایط معالجه سخت و طولانی است و او باید همه این ناراحتی ها را تحمل کند . این مرحله بعد از تشخیص نهایی مشکل ترین شرایط را برای والدین ایجاد می کند  .  قبلاً عادی بود که حقایق دردناک را از بیماران مخفی می کردند اما امروزه باید حتی به کوچکترین کودک هم در مورد بیماریش توضیح داد . مخفی کردن حقیقت از یک کودک  که واقعاً بیمار است به هیچ وجه از نظر اخلاقی قابل قبول نیست .  اقامت طولانی در بیمارستان – آزمایشها و معاینات مکرر تزریق – خوردن دائمی دارو  و نگرانی و دلواپسی که در چهره والدین دیده می شود در هر صورت باعث می شود که کودک احساس کند که شرایط عادی نیست . ضمناً کودک در بیمارستان با سایر کودکانی بسر می برد که همانند خودش بیمارند و طبیعتاً با آنها حرف می زند بهمین دلیل این خطر وجود دارد که او از طریق سایر کودکان اطلاعات غلطی بدست آورد که باعث ترس و نگران یبیشتر او گردد. بهمین دلایل باید واقعیت را به کودک گفت زیرا او در این دوران نیاز مبرمی به حمایت و اعتماد والدین دارد .

4- تصور کودکان از بیماری

نوزادان تا کودکان 3 ساله هیچ درکی از بیماری خودشان ندارند ، آنها فقط احساس درد می کنند و اینکه  توانایی جسمی آنها کاهش یافته است . بزرگترین ترس و نگرانی آنها  نبودن مادرشان در نزدیکی است ، بهمین دلیل نزدیکی مادر بسیار مهم است زیرا او بهتر از همه فرزندش را می شناسد و می تواند به پرستار یاپزشک بگوید که کودک چه احساسی می کند  و به چه نیاز دارد . حتی در مورد کودکان کوچک هم مهم است که پرستار یا پزشک با کلمات ساده دائم و مرتباً توضیح دهند که مثلاً می خواهند چکار بکنند و چه معایناتی را انجام می دهند . البته کودکان همه توضیحات را بصورت غیر فعال گوش می کنند  وتصور می کنند که کار بدی کرده اند و بیماری را بعنوان یک مجازات می بینند ، ولی بعد از مدتی آنچه را که شنیده اند بهم ارتباط می دهند و با توجه به احساسی که می کنند می توانند در باره آن حرف بزنند.

کودکان بین 3 تا 6 ساله می توانند واضح تر محیط را درک کنند و راحتر در مورد آنچه که احساس می کنند حرف بزنند ، آنها وقتی نگاه پر از ترس والدین را می بینند و حرفهایی که پزشک معالج می گوید را می شنوند و بخوبی احساس می کنند که به یک بیماری سخت دچار هستند ، خصوصاً اثرات جانبی بیماری برای کودکان بیشتر ناراحت کننده است ، مثل ریزش مو ، حالت تهوع همه اینها باعث می شود که آنها آگاهانه حقیقت را باور کنند ،  بنابراین برای این گروه سنی هم خیلی واجب است که مرتباً در مورد هر گونه معاینه و هر آزمایش توضیح داده شود و ضمنآ باید وسط این مراحل یک فرصت تنفس داد شود زیرا کودک باید آنچه که دیده و شنیده را درست بفهمد و در حقیقت هضم کند تا بتواند در تصورات خودش آنرا مجسم کند ، بهمین دلیل کودکان نیاز به زمانی برای آرامش و فکر دارند .   
 سنین 3 تا6 سالگی آغاز ورود کودک به اجتماع است کودک برای اولین بار با افرادی خارج از خانواده آشنا می شود و سعی می کند دوستانی بیابد ولی اگر بیمار شود بخاطر این بیماری و احتمال سخت شدن بیماریش ارتباطات او با خارج از خانواده محدود می شود. کودکان در این حالت با عصبانیت و خشونت واکنش نشان می دهند و والدین را مقصر می دانند ، آنها از یک طرف از دست والدین عصبانی هستند و از طرف دیگر بعلت بیماری به نوازش و نزدیکی والدین نیاز دارند ، خصوصاً مادر آنها مایلند که در تمام طول شب در آغوش مادر بخوابند ، بهمین دلیل از نظر رشد شخصیتی و گسترش توانایی ها عقب گرد می کنند و از آزادی هایی که تازه بدست آورده اند صرفه نظر می کنند .

کودکان بین 6 تا 12 سال علاقه زیادی برای دانستن در باره بیماری شان نشان می دهند این کودکان سئوالات زیادی دارند و مایلند هر چیزی که با این بیماری ارتباط دارد را بدانند و بفهمند . در این سنین خیلی مهم است که کودک بیمار را هر چه زودتر در مورد امکانات معالجات پزشکی آماده کرد و برایش توضیح داد و نباید هیچ چیزی را از او مخفی کرد ، چون آنها خیلی زود پی می برند که مطلبی را از آنها پنهان کرده اند  .  در دوران معالجه مسلم است که کودک بعلت ضعف جسمی وکاهش قدرت دفاعی بدن مجبور است که موقتاً به مدرسه نرود واز دوستان و همکلاسی هایش دور می شود  این خودیک  فشار روانی دیگر برای کودک است زیرا او ترس دارد که آنها را از دست بدهد . بهمین دلیل این نکته بسیار مهم است که کودک درس خواندن را بصورت خصوصی ادامه دهد زیرا اگر تدریس ادامه نداشته باشد کودک نگران این خواهد بود که  ارتباط اجتماعی خودش را هم از دست بدهد . البته نباید فراموش کرد که  کودک بعلت از دست دادن موهاش و اضافه یا کاهش وزنش خجالت می کشد و خودش را از جامعه جدا احساس می کند ، بهمین دلیل  باید والدین شرایط مناسبی را برای کودک فراهم کنند تا او با دوستان و همکلاسی هایش  در یک محیط بهداشتی مناسب  ارتباط داشته باشد .

5-واکنش متفاوت کودکان

1-5  - پسروی 
کودک آنچه را که آموخته یا توانایی هایی که در مدت عمر کوتاهش بدست آورده رها می کند و مجدداً کودکانه رفتار می کند گاهی بیش می آید که کودک ده ساله مجدداً جای خودشان را خیس می کنند با اینکه تا آن زمان هرگز در این مورد مشکلی نداشته است . مورد دیگر اینستکه کودک حاضر نیست حتی یک دقیقه بدون مادر یا پدرش بماند ، رفتاری که با توجه به سن کودک اصلاً نرمال نیست ولی با توجه به نوع بیماری و شرایط آن این پسروی کاملاً نرمال است ، والدین باید خودشان با مشاهده پسروی فرزندشان با او با آرامش صحبت کنند و توضیح دهند که این رفتار ها با توجه  به سن او مناسب نیست . البته والدین باید بدانند که تمام این رفتار ها اکثراً ناشی از ترس است که کودک از بیماری و معالجه آن دارد که موجب اینگونه رفتار ها می شود .  با اینهمه اگر مدت این رفتار ها طولانی شد والدین باید حتماً با یک روانشناس مشورت  کنند .  

2-5-  ترس 
ترسی که کودکان بعد از تشخیص نهایی دارند یک ترس واقعی از بیماری و درد های ناشی از آن و روشهای درمان است و امکان دارد که یک کودک سرطانی ترس عمیقی از تنهایی  و تاریکی پیدا کند ودچار توهم شود که مثلاً او در تاریکی روح دیده است .

3-5-  عدم تعادل در رفتار  
کودکان بیمار گاهی خیلی شوخ ، خوشحال و ناگهان بد اخلاق و خشن می شوند  و احتمال دارد که چند دقیقه بعد کلاً رفتاری متفاوت داشته باشند . کودک خودش این تغییرات را بدرستی حس می کند بنابراین بسیار مهم است که دلیل این رفتار ها را برای او توضیح دهید . و اضافه کنید که احتمال دارد که بعضی از دارو ها باعث ایجاد این نوع رفتار ها شوند .

4-5- عادات  
کودکان با حفظ عادات با ترس خودشان مقابله می کنند . آنها در دنیای  کودکی خودشان روشهایی برای مبارزه با ترس می یابند . برای مثال ترس از آمپول این ترسی کاملاً نرمال در سنین کودکی است  ولی اکثر کودکان با روشهای مخصوص خودشان آنرا بخوبی تحمل می کنند . اما از طرف دیگر عادات می توانند در مواردی به وسواس تبدیل شوند ، خصوصاً اگر کودک خیلی شدید به آن وابسته باشد ، بهمین دلیل بعضی از عادات باعث می شوند که خود کودک و اطرافیان او  دچار مشکل شوند  .  از وسواس وقتی صحبت می شود که یک رفتار بخصوص دائماً باید تکرار شود و فرد راحت و به دلخواه خود دیگر قادر به کنترل آن نیست . در این حالت اگر شخصی  این رفتار وسواسی را قطع کند باعث ترس و عصبانیت و خشونت کودک می شود . رفتار های وسواسی نشانه واضحی هستند که کودک نمی تواند با روشهای نرمال با ترسش مقابله کند . در چنین شرایطی باید حتماً از یک روان درمان کمک گرفته شود . 
البته تا زمانی که عادات بصورت وسواس ظاهر نشده اند و باعث محدودیت زندگی اجتماعی نشوند نیازی به کمک روان درمان نیست . عادات تا زمانی خوب هستند که در کودک احساس امنیت بوجود آورند . بهمین دلیل برای والدین و پرستاران خیلی مهم است که با کودک در مورد عاداتش صحبت کنند و دلیل عادات را برای کودک روشن کنند و توضیح دهند که بعضی از عادات را در بیمارستان  باید کنار بگذارد .خصوصاً عاداتی که امکان انجامش در بیمارستان غیر ممکن است .

5-5- تغییر رفتار های اجتماعی 
معالجات پزشکی موجب تغییرات رفتاری فاحشی در رفتار های اجتماعی کودک می شود.  حتی نزدیک ترین افراد به کودک هم رفتارشان را با کودک تغییر می دهند  و کلاً  بی ثباتی احساسات را می توان در آنها بخوبی مشاهده کرد . 
از آنجا که کودکان بیمار باید تحت مرا قبتهای  بهداشتی خاص در بیمارستان و در خانه باشند  ، معمولاً گوشه گیر و درون گرا می شوند . گاهی حتی سعی نمی کنند با دوستان و دنیای اطرافشان ارتباط بر قرار کنند . 
اما کودکان بیماری هم یافت می شوند که با رفتار خشونت بار و تحریک آمیز به دنیای اطرافشان واکنش نشان می دهند .  البته این رفتار ها را با توجه به شرایط خاص کودک نرمال می باشد ، به شرطی که موقتی باشند و خود او و اطرافیان را به خطر نیاندازد .  بهمین دلیل به والدین پیشنهاد می شود که با مشورت دکتر معالج شرایطی بوجود آورند که کودک بتواند گاهی دوستان و همبازی های خودش را ببیند ، حتی بهتر است که با مهد کودک یا مدرسه هم ارتباط داشته باشد ، که البته اکنون با امکانات ارتباطی نظیر اسکایپ امکانپذیر خواهد بود . این ارتباطات باعث می شود که کودک امیدوار باشد که بعد از معالجه به مدرسه یا مهد کودک باز خواهد گشت .

6-اقامت کودک در بیمارستان 
بعد از تشخیص نهایی کودک باید در بیمارستان بستری شود . او وارد  محیطی  می شود که برای او کاملاً نا آشنا و غریب است و اطراف او را افرادی می گیرند که غریبه هستند . کودک باید معاینات درد آلودی را تحمل کند و وسایل دستگاههایی را می بیند که بسیار بزرگ هستند همه اینها در او ترس ایجاد می کند . بهمین دلیل خیلی مهم است که والدین قبل از بستری شدن فرزندشان خودشان را برای پذیرش  شرایط جدید آماده کنند . زیرا والدین باید در شرایطی باشند که به فرزندشان قوت قلب بدهند چون محیط بیمارستان برای کودک ترسناک است واو خودش را کاملاً تنها حس می کند خصوصاً اگر هیچ یک از نزدیکان اطرافش نباشند . البته در بسیاری از بیمارستانها امکاناتی وجود دارد که والدین دائم روز و شب می توانند در کنار فرزندشان باشند . 
یکی از امکانات دیگر که موجب آسایش و آرامش کودک می شود وجود اطاق بازی و امکاناتی برای نقاشی و بازی  با همسالان است . در بسیاری از بیمارستانها اطاق بازی برای کودکان  وجود دارد و همه امکانات بازی و نقاشی برای کودکان و نوجوانان یافت می شود در این اطاقهای بازی آنها اجازه دارند چیزی بسازند و نقاشی کنند و با همسالان خودشان آشنا شوند و همانند خانه با دوستانشان بازی کنند ، همین باعث می شود که ترس کودک تا حد زیادی کاهش یابد و ضمنآً آنها می توانند بوسیله نقاشی و بازی با ترسشان مقابله کنند و بهتر شرایط بیمارستان را بپذیرند و ضمناً متوجه می شوند که آنها با این بیماری تنها نیستند .

1-6- آنچه که خصوصاً والدین می توانند برای فرزندشان  انجام دهند 
همانطور که در قسمت قبل ذکر شد کودکان در محیط جدید احساس تر و غریبگی می کنند بنابراین آنچه که به کودک کمک می کند اینستکه والدین از امکانات بودن در بیمارستان حتی در طول شب استفاده کنند . ولی از آنجا که این کار خیلی برای والدین سخت خواهد بود بهتر است که پدر و مادر دائم جا عوض کنند ، این عمل باعث می شود که کودک تنها نباشد و از طرفی والدین هم وقتی برای استراحت دارند و برای کودک هم خوب است چون باعث می شود که او دائم در مورد بیرون از بیمارستان و سایرین سئوال کند و زمان هم بنظرش کوتاه تر می آید ، زیرا فکر می کند که از همه چیز با خبر است  و هیچی را از دست نمی دهد و از طرف دیگر خواهر و برادری که در خانه هستند هم از وجود والدین بهره مند می شوند. اگر امکان ماندن والدین در بیمارستان وجود ندارد باید آنها تاجای ممکن  مرتب کودک بیمار را ملاقات کنند . نکته مهم در مورد ملاقات والدین اینستکه باید این ملاقات ها مرتب باشند حتی اگر کوتاه مدت باشد ، بهتر است که ملاقات کوتاه و مرتب باشد تا طولانی و نامرتب ، خصوصاً اگر مدت اقامت کودک در بیمارستان طولانی شده باشد باید خواهر و برادر و دوستانش هم او را ملاقات کنند . البته در صورتیکه آنها مایل به ملاقات باشند زیرا کودکان بین 6 تا 10 سال از بیمارستان می ترسند . در صورتیکه اینطور بود بهتر است که کودک با همسالانش از خود بیمارستان تماس داشته باشد و با آنها بازی کند ، زیرا هنگام بازی کودکان خیلی سریع تر غم و غصه خودشان را فراموش می کنند . 
البته تمام اینها بستگی به شرایط جسمی کودک دارد که والدین باید به آن خیلی توجه کنند ، اگر روزی حال کودک خوب نبود بهتر است که فقط لب تخت بنشینند و دست او را در دست بگیرند تا او احساس کند که تنها نیست .

2-6- مشکلات روانی ناشی از روشهای درمانی  
روشهای درمانی سرطان در کودکان همانند  شیمی درمانی - اشعه درمانی  وعمل جراحی  یا پیوند استخوان  همه این راههای درمانی علاوه بر اینکه کودک بیمار را از نظر جسمی آزار می دهند شرایط روانی او را هم تحت تاثیر قرار می دهند .
1-2-6- اثرات روانی ناشی از شیمی درمانی 
از اثرات جانبی شیمی درمانی ریزش مو _ حال تهوع واستفراغ  است که کودکان بیمار را خیلی رنج می دهد ، ولی از همه اینها بدتر ریزش مواست که  باعث ناراحتی بیشتری می شود خصوصاً در مورد دختران این بزرگترین مشکل برای آنها محسوب می شود . حتی امید واری که اطرافیان درباره رشد مجدد موها  به کودکان می دهند هم هیچ تاثیری در کاهش ناراحتی آنها  ندارد . اکثر کودکان بیمار نگران این هستند که بچه های دیگر آنها را به تمسخر بگیرند  . بهمین دلیل خیلی مهم است که قبل از شروع ریزش موها والدین شرایط را برای کودک توضیح دهند  وبا مشورت خود کودک یک راه حلی برای این مورد پیدا کنند مثلاً از کلاه یا روسری و حتی کلاه گیس می شود استفاده کرد این بیش بینی ها ی بموقع موجب آرامش روانی کودک می شود و پروسه بهبود او را به تعویق نمی اندازد . 
گاهی مواقع در اثر شیمی درمانی مشکلات رفتاری هم برای کودک بوجود می آید که بهتر است والدین در مورد اثرات جانبی دارو ها توسط پزشک معالج مطلع شوند و آمادگی مقابله با آنرا داشته باشند .

2-2-6- اثرات روانی ناشی از اشعه درمانی 
اشعه درمانی هم باعث ریزش مو می شود ، فقط تفاوت آن اینستکه اشعه درمانی در بخش مجزایی در بیمارستان انجام می شود  و دستگاه بزرگی که اختصاص به اینکار دارد خصوصاً وقتی که کودک  باید به تنهایی بدون حرکت روی تخت بخوابد  برای او کاملاً غریب و ترسناک است ، بهیمن دلیل بهتر است که برای کودک توضیح داده شود که اشعه درمانی درد ندارد.  البته باید یکی از نزدیکان کودک را همراهی کند تا ترس او از محیط جدید کاهش یابد و باید کودک را مطمئن کرد که زمانیکه او در اطاق اشعه درمانی است مادر یا پدر او در اطاق پهلویی منتظر او هستند .

3-2-6- اثرات روانی  ناشی از عمل جراحی 
 عمل جراحی معمولاً موجب ترس و نگرانی کودک می شود بهیمن دلیل باید والدین به کمک پرستاران  او را از نظر روانی برای پذیرش عمل جراحی آماده کنند . ترس کودک دراین  مورد را باید جدی گرفت و با توجه به سنش با او حرف زد و برای او توضیح داد . معمولاً می شود با نقاشی عمل جراحی و چگونگی پیشرفت آنرا برای کودک به تصویر کشید تا کودک بفهمد که چه اتفاقی در زمانیکه او در بیهوشی است می افتد .  بهتر است که یکی از پرستاران که مورد اعتماد کودک است  قبل از عمل بخش جراحی و حتی اطاق عمل را به کودک نشان دهد ، زیرا کلاً اطاق عمل با توجه به وسایل استرلیزه شده آن برای کودک خیلی غریب است یک بار بازدید از بخش جراحی و خصوصاً اطاق عمل ترس کودک را به حد زیادی کاهش می دهد .  

7-برنامه های جانبی در جهت آرامش روانی کودک
یکی از برنامه های جانبی  علاوه بر اطاق بازی – نقاشی - پازل و ملاقات با دوستان   دعوت از گروهای تاتر عروسکی  است .این گروهها ی تاتر عروسکی  بعلت تماسی که با کودکان دارند می توانند با نمایشهای خود خنده را به لب کودکان بیمار بیاورند خنده و شادی اثر شگفت انگیزی دارد و موجب می شود که کودک حتی برای مدت کوتاهی هم که شده مشکلات خودش را فراموش کند . جو منفی بیمارستان تغییر می کند و این جو مثبت راهی برای فانتزی و میل به زندگی در کودک ایجاد می کند ، این شادی و شعف  موجب آرامش روحی و شادی کودکان بیمار شده و پروسه بهبود آنها را سرعت می بخشد .    

نتیجه گیری :


والدین کودکان بیمار هم در شرایط خاصی می باشند زیرا ضمن  اینکه آنها دجار ترس و درماندگی و بلاتکلیفی هستند باید کودک بیمارشان را حمایت کنند و به او قوت قلب بدهند و ضمنآ باید مراقب فرزندان دیگر خانواده هم که همه چیز برایشان تغییر کرده هم باشند .
از آنجا که اولین نشانه های بیماری سرطان کودکان اکثراً مشابه نشانه های بیماری های معمولی کودکان است گاهی برای پزشکان هم خیلی مشکل است که بیماری را بموقع تشخیص دهند و  معمولاً اعلام تشخیص نهایی برای والدین  شوک  آور است ، البته اعلام تشخیص برای بزرگسالان بیمار هم شوک آور است ، اما تفاوت  شرایط درمان کودک بیمار با بزرگسال بیمار اینستکه کودکان بیمار علاوه بر درمانهای دارویی احتیاج به کمک های روانی و توضیحات زیادی دارند زیرا این بیماری رشد و تکامل کودکان را بطور اساسی تحت تاثیر قرار می دهد . صحبت با کودک باید همیشه با توجه به سن او باشد و اینکار همیشه راحت نیست . تمام اعضاه خانواده بیمار در شرایط بحرانی به سر می برند بنابراین صحبت کردن با والدین هم کار آساانی نخواهد بود . اکثر کودکان هیچ تصوری از بیمارستان ندارند ، زیرا برای آنها محیطی ترس آور است ، خصوصاً با دستگاههای متفاوت  و پر از افراد غریبه ، معاینات دردآلود ، تزریق آمپول  همه اینها  دنیا ی آرام و امن کودک را از او می ربایند .  بهمین دلیل همراهی یکی از والدین در حین معالجات بسیار مهم است که البته آن فرد باید خودش را برای تحمل فشار های روانی ناشی از ترس – تغییرات رفتاری –تغییرات جسمی کودک آماده کند و ضمناً باید طوری رفتار کند که به کودک همیشه آرامش بدهد . البته باید  تغییرا ت روانی و جسمی ناشی از عمل جراحی – اشعه درمانی ، شیمی درمانی  نظیر حالت تهوع و ریزش مو را به بقیه مشکلات اضافه کرد ، که البته کودک در تمام این مراحل به حمایت صد در صدی والدین نیاز دارد . 
البته ممکن است با تمام معالجات دارویی و تلاش پزشکان و پرستاران و مراقبتهای والدین کودک بیمار بهبود نیابد . در این مرحله باید همکاری فشرده ای بین تیم پزشکی و والدین پیش گرفته شود . البته همه بیماران و همچنین کودکان هم احساس می کنند که معالجات موثر نبوده است بنابراین اطرافیان نباید با انکار و عدم پذیرش خود از کمکهای لازم خود داری کنند . در این مرحله از بیماری باید تا جای ممکن شرایط بی دردی برای کودک فراهم شود ، این عمل موجب آرامش کودک و اطرافیان او خواهد شد . در این شرایط باید خانواده را یک روانشناس  حمایت و پشتیبانی کند تا اعضاء خانواده بدرستی از کودک بیمار خداحافظی کنند . 





نوع مطلب :
برچسب ها : کودکان مبتلا به سرطان،
لینک های مرتبط :


پنجشنبه 28 دی 1396 :: نویسنده : مهندس نوری
نظرات ()
سه شنبه 17 بهمن 1396 01:44 ب.ظ
سلام دوست گلم
اگر مایل هستید از وقت خودتون در اینترنت به نحو بهینه ای استفاده کنید پیشنهاد میکنیم
همین حالا وبلاگ خود را به درگاه پرداخت اینترنتی پردانو مجهز کرده و کسب و کار الکترونیکی خود را آغار نمایید و همزمان در قرعه کشی کارتهای هدیه 500 هزار تومانی نیز شرکت نمایید.
هر سوالی داشتید در خدمتیم
پردانو
شنبه 30 دی 1396 06:41 ب.ظ
سلام ممنونم بابت سایت خوبتان
شنبه 30 دی 1396 12:05 ب.ظ
تخفیف ویژه 10 هزار تومنی ریحون!
هم اکنون برای اصفهان و تهران!
غذا رو سفارش بدید و 10 هزار تومن تخفیف بگیرید!
برای هر کسی که از لینک شما کد تخفیف رو بگیره هم 10 هزار تومن به حساب شما افزوده میشه!
برای گرفتن تخفیف 10 هزار تومنی مراحل زیر رو انجام بدید:
اول لینک رو باز کنید و کد تخفیف رو کپی یا یادداشت کنید
بعدش برید به صفحه اصلی سایت ریحون reyhoon.com و نرم افزار رو دریافت کنید (با گوشی برید و باید برنامه بازار رو داشته باشید)
بعد از نصب نرم افزار ثبت نام کنید (20 ثانیه طول میکشه نهایت!)
موقع سفارش غذا کد تخفیف رو بزنید تا 10 هزار تومن از هزینه غذا کم بشه.
مثلا 20 هزار تومن غذا سفارش بدید فقط 10هزار تومن پرداخت میکنید.
راستی در ماه مبارک رمضان برای مسافران و معذورین شرعی قبل و بعد از افطار باز است.
سوالی داشتید ایمیل بزنید
موفق باشی!

پنجشنبه 28 دی 1396 11:14 ب.ظ
ممنون از مطالب خوبتون
پنجشنبه 28 دی 1396 10:37 ب.ظ
سلام
ویلاگ خوبی دارید
به ما هم سر بزنید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر