تبلیغات
فاتحان شایلان - آشنای با سازهای سنتی
 
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : مهندس شایلان نوری
موضوعات
نظرسنجی
با سلام خدمت عزیزان از نظرات شما دوستان در ساختن وبلاگ مفید و کاربردی استفاده و استقبال خواهیم کرد . با تشکر





جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
کد آهنگابزار وب مستر
فاتحان شایلان
با تو خواهم زیست فقط چرا که انان كه با افكاری پاك و فطرتی زیبا در قلب دیگران جای دارند را هرگز هراسی از فراموشی نیست




بربط

بربط، جد عودهای اروپایی است؛ و همینطور آن را عود هم می شناسند. گردنی کوتاه و کج با دو ردیف پنج زه ای بر آن که با کوک چهارمی آن و با استفاده از پر بال عقاب موسیقی سنتی را می نوازند. صدای آن، صدایی بم است. 


دهل

دهل یکی از سازهای معروفی است که بصورتی گسترده در مراسم شادی در کردستان بکار می رود، همچنین می توان آن را در نقاط مختلف ایران و جهان پیدا کرد. دهل و سرنا ( سازی بادی ) معمولا با همدیگر و در موقع رقصهای گروهی نواخته می شوند. صدایی بسیار بلند و قابل ملاحضه دارد. بصورتی استوانه شکل از چوب تهیه شده است و دو طرف آن را پوست کشیده اند. دهل را بوسیلهً چوبی که مثل سر عصا است در دست راست و چوبی باریک در دست چپ می نوازند. صداهای بلند را بوسیله چوبی که در دست راست دارند در می آورند و با چوب دست چپ فقط بصورت تزئینی و بعضی اوقات صداهای زیر و کوچک را می نوازند. 


قیچک

قیچک، ویولون یا کمانچه ای قوسی شکل و سازی است محلی و بیشتر در نواحی جنوبی کشور از آن استفاده میشود. دو سوراخ بزرگ در قسمت بالائی، قیچک در نزدیکی محلی که انگشتان قرار می گیرند و یکی در قسمت پائین قرار دارد؛ که بوسیله پوست روی آن پوشیده شده است. چهار رشته اصلی و مابین هشت تا شانزده رشته، موافق با متن در این ساز ایرانی است. 


سنتور

سازی است به شكل ذوزنقه متساوی الساقین، كه از دو جنس چوب و فلز تشكیل یافته است. بر سطح فوقانی سنتور هفتاد و دو سیم كشیده شده كه دو سر سیم ها به وجوه جانبی سنتور متصل می باشد. 

سنتور با دو مضراب چوبی نازك و بلند بنام مضراب نواخته می شود و هر چهار سیم از روی یك پایه به نام خرك عبور می نماید.

دف، چیزی است شبیه به یک چارچوب طبل، که در اکثر نقاشی های مینیاتوری، ترسیم شده است. در برخورد اول با دف، بنظر خیلی ساده می رسد؛ اما دف قابلیت به صدا درآوردن ریتمها و آهنگهای مشکل را دارد. در موقع نواختن آهنگی صدای آن بخوبی شنیده می شود. با حلقه های کوچک فلزی که در داخل آن تعبیه شده است تزئین می شود و آن را از پوست بز تهیه می کنند. 


دوتار

دوتار، سازی بسیار عالی که با گردنی دراز و از خانوادهً عود است، می توان در آسیای مرکزی، خاورمیانه، و شمال شرقی چین پیدا کرد. جد این ساز به احتمال زیاد، تنبور خراسانی، است که شکل آن در کتاب الموسیقی الخبر، ال فرابی در قرن دهم شرح داده شده است. ر

در این ایران، دوتار را در نواحی شمال و شرق استان خراسان، بخوصوص در بین ترکمانان، و گرگان و گنبد، می نوازند. وسیله ساز یکسان است؛ اما طریقه کوک کردن آن کمی با هم در مناطق مختلف فرق دارد. دو نوع مختلف از چوب در ساختمان دوتار مورد استفاده قرار می گیرد. قسمت گلابی شکل آن را از چوب درخت شاه توت و قسمت گردن آن را از چوب زردآلو یا درخت گردو تهیه می کنند. 


کمانچه

کمانچه سازی است محلی و کلاسیک که شروع آن برمیگردد به تاریخ کهن ایران زمین. کمانچه کلاً از چوب تهیه شده است و قسمتی از آن قوسی شکل است که با پوست گوسفند روی آن پوشیده شده است. گردنی استوانه ای شکل و دارای چهار سیم یا رشته است. 

طرز نواختن کمانچه بستگی به نواحی مختلف ایران دارد.  


سه تار

سه تار، ساز ملی موسیقی ایران است. این ساز در ابتدا به سه سیم بیشتر نداشت. از این رو آن را سه تا، ستو، ستویه و ستاه نیز نامیده اند، اما در اوایل عهد قاجار، توسط عارفی به نام مشتاق علیشاه، سیم چهارمی نیز بدان اضافه گشت. سه تار سازی است از خانواده سازهای زهی که همواره به عنوان ساز دوم یا سوم موسیقیدانان ایرانی جایگاه خود را حفظ كرده است.

سه تار از جنس چوب، با كاسه ای گلابی شكل و نیم كره ای، و دسته ای نازك تر از دسته تار و دارای چهار سیم می باشد و با ناخن انگشت اشاره نواخته می شود.


تنبور

تنبور با تاریخچه ای در حدود 1500 سال قبل از میلاد، در ادوار مختلف تاریخی به چشم می خورد و از رایج ترین سازهای مضرابی است. تنبور زمانی در انواع كاسه های گلابی شكل در ایران و سوریه ساخته می شد و سپس از طریق تركیه و یونان به غرب راه یافت و كاسه بیضی شكل آن در مصر باب شد.

امروزه، تنبور سازی است محلی، با دسته ای بلندتر و كاسه ای بزرگ تر و منحنی تر از سه تار و دارای سه سیم و چهارده پرده، كه با پنجه نواخته می شود و خاصه در مجلس تنبورنوازان و دراویش كردستان و كرمانشاهان، مجری موسیقی مذهبی است.


دمام

دمام یکی از مشهورترین آلات موسیقی در جنوب کشور، خصوصاً بوشهر است. دمام بصورتی استوانه شکل است که دو طرف آن با پوست مسدود شده و با تسمه و طناب آن را سفت و محکم می بندند. موقعی که آن را برروی زمین بصورت محکم و ثابت می گذارند، می توانند با دو دست هم آن را بنوازند. در بعضی مواقع آن را از گردن خود آویزان کرده و شروع به نواختن می کنند. با اینکه دمام فقط در مخصوص ایران است؛ اما بطور مثال شما می توانید آن را در هند، بعضی از کشورهای عربی و آفریقایی پیدا کنید.


دو طبل

این ساز از دو طبل بزرگ و کوچک ساخته شده است. این نوعی ساز جنگی است که بوسیله کردها استفاده میشود؛ از گردن اسب آویزان شده و برای بحرکت درآوردن و شور و شوق دادن به جنگجویان نواخته می شود. این ساز هم تقریباً شبیه به "تاس" است؛ مرکب از دو کاسه فلزی که پوست به روی آنها بوسیله تسمه محکم بسته شده، و آن دو بوسیله دو قطعه چرم به همدیگر متصل می شوند. طبل بزرگتر صدای بم تری از طبل کوچکتر دارد. دوطبل تقریباً شباهت به طبل هندی دارد، بجز آنکه آن طبل صدای بیشتری پخش می کند و با انگشتان نواخته میشود.



فلوت یا نی

فلوت یا نی و فلوت کوچک تنها سازهای بادی چوبی هستند که فاقد زبانه اند. نفس اجرا کننده از سوراخ کوچکی که در کنار لوله نزدیک به سر آن تعبیه شده وارد لوله میشود. باز و بسته شدن سوراخها در فلوتهای امروزی توسط کلید صورت میگیرد. با آنکه فلوت از دسته "سازهای بادی-چوبی" شمرده میشود ، اما امروزه فلوت را از نقره نیز میسازند یا فقط بر روی ساز روکش نقره ای میکشند. 


تار

سازی ایرانی، دارای نشانه هایی از ویژگیهای اصیل و سنتی و قومی ایران و از كامل ترین سازهای زهی ایرانی است. در اواخر قرن نوزدهم میلادی در مصر مطرح گردید. برخی آن را منسوب به فارابی دانسته اند. تار به شكل امروزی سابقه طولانی و دوری ندارد، چرا كه تا چند دهه پیش، تار با پنج سیم نواخته می شد، اما بر حسب احتیاج سیم ششمی نیز بدان اضافه گشت.

تار با مضرابی متشكل از یك تیغه فلزی (از جنس فلز برنج) آمیخته با موم نواخته می شود و از لحاظ صدادهی از انواع كامل آلات موسیقی ایرانی است. تار در اركستر از وظیفه اجرای ملودی تا پشتیبانی سازها به خوبی برمی آید، به خصوص كه انواع تار با سیم های بم را می توان بكار گرفت.


تنبک

از سازهای كوبه ای پوستی است كه دارای بدنه ای از جنس چوب یا فلز یا سفال توخالی كه بر سطح دهانه فراخ آن پوست كشیده می شود و زیربغل نهاده و با انگشتان دو دست می نوازند.

از زمان ساسانیان با نام دمبلك وجود داشته و در پنجاه سال اخیر بصورت مستقل نیز نواخته می شود.




نوع مطلب :
برچسب ها : آموزشی خبری،
لینک های مرتبط :


جمعه 15 آبان 1394 :: نویسنده : مهندس شایلان نوری
نظرات ()
سه شنبه 10 آذر 1394 10:29 ق.ظ
خیلی ممنون از وب سایت خوبتون که فوق العاده عالیه....واقعا متشکرم....
خوشحال میشم به منم سر بزنید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر